Gamen is allang niet meer voor nerds. Het is heerlijk om op een vrije dag, met ouderwetse cola en chips, uitgezakt op de bank, je compleet te storten op één of ander avontuur. Het gevoel als je bijvoorbeeld op school zit en denkt: “o man als ik thuis ben ga ik ZO HARD aan de slag met <vul game hier>” is pure levensvreugde. Maar helaas kleeft aan games één groot nadeel: ze zijn duur…heel erg duur.
FUBAR
Nu snap ik persoonlijk wel waarom die koude discs ook zoveel kouden munten kosten. De game-industrie is immers uitgegroeid tot een gigantische, miljarden business en het ontwikkelen van een game vergt beduidend meer dan een C++ voorkennis. Aan een (goed) spel werkt men gemiddeld drie tot vier jaar en iedereen moet uiteraard betaald worden. Daarbij komt dat de game-industrie geen instantie kent als een bioscoop waar je dik kan cashen voordat je het product daadwerkelijk in de schappen legt. Het is dus begrijpelijk dat een nieuw spel tussen de 50 en 70 euro kost, maar shit..dat is nog steeds absurd duur.
ROFLMAO
Daarom is het zo dat voordat ik die 50-70 harde flappen neerleg voor een disc, ik meestal wel wil weten wat ik in huis haal; je wilt natuurlijk niet een deel van je salaris uitgeven aan een ruft in een dvd-hoes. Daarvoor heb ik voornamelijk 2 bronnen: de altijd zo gezellige Power Unlimited en het internet. Daarbij doe ik waar mijn moeder mij in mijn kinderjaren altijd voor behoede in verband met mijn vrienden: als zij van een brug afspringen, dan doe ik het ook. Ik check de reviews van een game, maak mijn eigen belangenafweging en ren naar de winkel.
Het is dus zo dat men over het algemeen kan uitgaan van een betrouwbaar beeld van het spel door wat reviews door te nemen en dan zijn eigen beslissing te maken. Maar het gebeurt ook weer vaak in de reviewwereld dat er extreme discrepanties zitten tussen de cijfers. Neem nou Viking: Battle for Asgard: maar liefst een 9 in de PU, een mooie 8 op Gamer.nl, een magere 6.3 op IGN en een keiharde 5 op Gamespot.
PWNED
In hoeverre kan je dan op een review vertrouwen? Ik weet natuurlijk niet hoe een cijfer tot stand komt bij al die verschillende bronnen, maar als mijn uitgave rust op de smaak van één redacteur, vraag ik mij toch af of ik niet een ontzettende research moet beginnen voordat ik een game koop. Het probleem daarvan is weer dat je vaak te veel weet over een spel (neem nou de extreem uitgebreide reviews van IGN) en dan is je mening onbewust toch min of meer al gevormd voordat je het spel hebt gespeeld.
FTW, I’M TEH PRO
Wat doe je dan? Juist, je gaat opeens een fossiele concept embracen als je oma met kerst: demo’s. Even voor de leek: demo’s zijn dus versies van een game waarbij je als voorproefje een paar levels kan spelen. In de nex-gen era, zijn demo’s weer dik in opbloei en persoonlijk zie ik daar nu pas de waarde ervan in. Xbox live heeft binnen 15 minuten een heuse demo op je harddisc en de Wii en PS3 online networks lopen zo gesmeerd als een tiener in Hollywood. Vroeger waren die voorproefjes best hinderlijk; je moest ze kopen of je kreeg ze in een tijdschrift of iets dergelijks voorgeschoteld en moest met hele magere versies genoegen nemen. Nu hoeft geen redacteur jou te vertellen wat je moet doen (hoewel reviews ook gewoon vermaak zijn), want je checkt het zelf met al het gemak van de wereld.
G2G
Het is tof om te zien hoe een toch vrij oudbollig concept als demo’s helemaal zijn plekje heeft gevonden in de nieuwe game era. Het is altijd toegankelijk, regelmatig geupdate en snel gedownload en is nu een nog betere manier geworden om games te checken voordat je blind naar de winkel sprint…behalve God of War, die kun je blind, doof en met een stok in je aars kopen.
