Five In The System

Op verzoek van mister Drew zet ik hierna mijn vijf favoriete albums van dit moment, de vijf cd’s die al maanden min of meer op repeat staan. Very personal, zeker weten, maar worth checking indeed. Voor de mensen die niet zo hun ding hebben met hiphop heb ik een * gezet bij de titel van de albums die je sowieso moet horen.

Hell Hath No Fury (Clipse)
Ik weet nog dat ik voor dit album overal naar toe belde met de vraag of ze de nieuwe Clipse hadden en ik elke keer een lelijke ‘Die ken ik niet’ moest slikken. Zodoende ben ik mijn eigen epische quest gestart naar Hell Hath No Fury en belandde zo weer op de schoot van mijn favoriete muziek retailer: Velvet Rotterdam. En eerlijk is eerlijk, het is wel one Hell of an album. Het is wel zo dat het voor mij persoonlijk niet de kaliber heeft van Clipse’s eerste album ‘Lord Willing’ (als iemand deze trouwens ergens ziet, koop hem alsjeblieft voor me, ik zal je rijkelijk belonen), maar desondanks weten the Neptunes toch te reppen met een nieuwe sound die met Malice en Pusha-T’s rauwe maar sierlijke lyricism toch heel lekker uit de verf komt.

Dopeste beat: Mr. Me Too
Follow up: We got it for cheap
Een beetje jammer: Trill

Popular Demand (Black Milk)
Andy zei een tijdje geleden: ‘je moet Black Milk checken, is te errug’. Ik zei ‘cool’ en ik checkte het. Black Milk is een zwaar door Dilla geinspireerde Detroit up and coming producer die ook nog eens op Popular Demand zijn ding doet op de mic. Die gast heeft zo’n heerlijke verse hiphop sound, het gaat nergens meer over. De beats zijn in de woorden van Stijn ‘heerlijk crispy’ en zo tof gesampled. I love it. Stay on the look out, want we gaan (en willen) meer van deze zwarte melk horen.

Dopeste beat: Shut It Down
Follow up: One Song
Een beetje jammer: geen

Finding Forever (Common)
Finding Forever is maar een paar dagen uit, maar ik weet dat ie gekomen is om zich permanent te vestigen in mijn playlist. Een heerlijke, muzikale, overally Kanye West produced album voor de masses. Common wil met dit album een immortaliteitstatus bereiken via zijn muziek. Wat mij betreft is het met Be (vorige album) en nu met Finding Forever al dik gelukt.

Dopeste beat: heel lastig hier, maar ga voor Start the Show
Follow up: The Game
Een beetje jammer: Forever Begins

Donuts (J. Dilla)*
Het is toch jammer dat hoewel ik Dilla wel kende voor zijn dood, hem eigenlijk te weinig aandacht heb gegeven totdat hij in februari van vorig jaar overleed en ik niet meer om Donuts heen kon. Het album was zo zwaar gehyped dat ik hem uit extreme nieuwsgierigheid zelfs heb gedownload (en ik download albums allang niet meer). Donuts is net een virus: het doet je in het begin vrij weinig en je vraagt je ook af waarom iedereen er zo’n big deal van maakt. Dan luister je het nog een keer en nog een keer en hoe meer je het luistert hoe meer het aan je gaat kleven. Vanaf dat moment ben je cooked en je vindt het zo heet dat je met een 40 graden koorts Dilla waanideen begint te krijgen. It’s that sick.

Dopeste beat: allemaal?
Follow up: allemaal daarna?
Beetje jammer: vooruit dan, The Factory

Connected (Foreign Exchange)*
The Foreign Exchange is naar mijn mening één van de succesvolste overseas collaboration ooit. Via de producers/rappers digitale walhalla Okayplayer.com zijn Nicolay (Utrecht jawel) en Phonte van Little Brother (North Carolina) met elkaar in touch gekomen en hebben zo, zonder elkaar in het echt te hebben ontmoet, een heel album opgenomen: Connected. Een meesterwerk indeed. Eén titel van een nummer op het album beschrijft het het best: All right (Nicolay’s Easybreezy Sunday Afternoon Remix). Dus wacht totdat de zon gaat schijnen, mix voor jezelf een softe cocktail, doe je schoenen uit en druk op play. Pleasure garanteed.

Dopeste beat: Raw Life
Follow up: Call
Een beetje jammer: geen